Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Η κοροϊδία

Αναστάσης Ι. Καραμήτσος
www.protothema.gr
themosanastasiadis@arthrona.gr

Η αντιπολίτευση σύσσωμη και κυρίως η αξιωματική διά του κ. Σαμαρά καταγγέλλει το μνημόνιο. Η Εκκλησία καταγγέλλει το μνημόνιο, ορισμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ το κάνουν επίσης, καθώς και το σύνολο των συνδικαλιστικών φορέων. Με δυο λόγια, όλοι αυτοί
οι θεσμικοί φορείς που συγκροτούν μια δημοκρατία καταγγέλλουν τη σύμβαση που υπέγραψε η κυβέρνηση προκειμένου να δανείζεται για να πληρώνει και να μη χρεοκοπήσει, κηρύσσοντας στάση πληρωμών του Ελληνικού Δημοσίου. Γιατί έτσι συμβαίνει σε μια χώρα η χρεοκοπία. Δεν αμφιβάλλει κανείς ότι οι προϋποθέσεις που περιλαμβάνονται στο μνημόνιο για να παίρνουμε τα δάνεια δόση με δόση ανά τρίμηνο είναι εξαιρετικά σκληρές για όλους. Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι και άδικες και λανθασμένες. Ας πούμε, όλοι συμφωνούν ότι για 600 εκατ. ευρώ δεν έπρεπε να κοπούν οι συντάξεις. Ποιος, όμως, τόλμησε να αντιπροτείνει κάτι ουσιαστικό από όλους αυτούς που αντιτίθενται στο μνημόνιο, πολιτικούς, Εκκλησία και συνδικαλιστές; Ποιος τόλμησε να πει «ας κόψουμε το 1 δισ. ευρώ που μπαίνει μέσα το Δημόσιο από τον ΟΣΕ κάθε χρόνο (σε πέντε χρόνια, πέντε δισ.!) για να μην την πληρώσουν οι φτωχοί συνταξιούχοι»; Ποιος πρότεινε στην κυβέρνηση να πουλήσει τις κρατικές τράπεζες, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Αγροτική, για να εισπράξει άλλα 2 δισ. ευρώ (προτάσεις υπάρχουν και για τα δύο, αλλά κάποιοι τις κρύβουν); Μήπως και οι τράπεζες... είναι εθνικό θέμα και δεν μπορούν να πουληθούν ή μήπως χρειάζονται τρία κρατικά κανάλια και εφτά ραδιόφωνα;Ποιος θα λογοδοτήσει για τους εκατοντάδες διορισμούς παπαγάλων-δημοσιογράφων από την κυρία Μπακογιάννη, τον κ. Αβραμόπουλο και τον κ. Κακλαμάνη στον Αθήνα 9,84, αλλά και για το διαρκές σκάνδαλο του τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής; Χρειάζεται η Βουλή σταθμό στη σημερινή Ελλάδα; Γιατί να παίρνουν 16 μισθούς οι υπάλληλοι της Βουλής και να έχουν τόσες παροχές οι βουλευτές; Πώς γίνεται να υπάρχουν υπάλληλοι των αστικών συγκοινωνιών με ετήσιους μισθούς πάνω από 50.000 ευρώ; Και πώς άραγε σήμερα με τέτοια κρίση στη χώρα αυτή τα δικαστήρια δικαιώνουν δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχους που διόρισε η προηγούμενη κυβέρνηση για να τους αρπάξει την ψήφο;
Ποιος είπε ποτέ ότι, επιτέλους, δεν είναι ηλίθιοι οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί που κρατούν τις Κυριακές τα καταστήματά τους για να δουλέψουν λίγο παραπάνω, να τονώσουν τη ζήτηση που καταρρέει και να δώσουν και κανένα μεροκάματο παραπάνω; Για όλα αυτά δεν έχουν μιλήσει ποτέ ο κ. Σαμαράς ούτε ο Αρχιεπίσκοπος ούτε οι εργατοπατέρες-μέλλοντες υπουργοί. Απλώς... σκούζουν κατά του μνημονίου και, το χειρότερο, κατ’ αυτόν τον τρόπο δίνουν την ευκαιρία στην κυβέρνηση να φαντάζει η μόνη σοβαρή υφιστάμενη πολιτική δύναμη σε αυτή την κρίσιμη περίοδο για την Ελλάδα, ενώ φυσικά όλη η αγορά γνωρίζει ότι η οικονομική πολιτική που ακολουθείται βρίθει λαθών και ερασιτεχνικών κινήσεων. Αλήθεια, μήπως το μεγαλύτερο μέρος του μνημονίου, και να μη χρειαζόταν, έπρεπε να είχε εφευρεθεί;

protothema.gr [19-12-2010] Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Πριν και μετά την κρίση…

Πριν και μετά την κρίση…
Tου Πασχου Μανδραβελη / pmandravelis@kathimerini.gr

Πέρυσι, τέτοιο καιρό, δεν είχαμε Μνημόνιο, αλλά είχαμε πάλι σκουπίδια στους δρόμους. Για την ακρίβεια, κάθε χρόνο Χριστούγεννα και Πάσχα τα σκουπίδια ήταν κομμάτι των γιορτών μας. Κανείς δεν θυμάται γιατί απεργούσαν οι υπάλληλοι της Καθαριότητας, αλλά το Μνημόνιο δεν άλλαξε και πολλά σ’ αυτόν τον τομέα της καθημερινότητάς μας. Επίσης το Μνημόνιο δεν άλλαξε τίποτε στην κίνηση στο κέντρο της Αθήνας. Πορείες είχαμε πέρυσι, πορείες έχουμε και φέτος. Με την ίδια συχνότητα και τον ίδιο πάνω-κάτω αριθμό ανθρώπων.

Οι αστικές συγκοινωνίες ήταν επίσης υπό αίρεση. Οι εργαζόμενοι έβρισκαν λεωφορείο μόνο όταν οι συνδικαλιστές το επέτρεπαν. Οι δεύτεροι, τη μια έκαναν στάση εργασίας για να γίνει τις ώρες αιχμής η γενική συνέλευση, την άλλη απεργούσαν για τα δίκαια επιδόματα, που η κοινωνία τούς χρωστούσε. Κι εδώ το Μνημόνιο δεν χειροτέρεψε πολλά στην καθημερινότητά μας. Οι γιατροί στο ΙΚΑ πάλι απεργούσαν για τις εφημερίες και οι συνταξιούχοι καρτερικά περίμεναν στην ουρά.

Στα πανεπιστήμια, πρυτάνεις, καθηγητές και φοιτητές ελεεινολογούσαν την κατάσταση στην ανώτατη παιδεία και δήλωναν αποφασισμένοι να πολεμήσουν για να παραμείνει η ίδια. Πανεπιστημιακές σχολές βρίσκονταν υπό κατάληψη και το αφισομάνι κυριαρχούσε. Σήμερα πάλι κάποιες σχολές είναι υπό κατάληψη και η χαρτούρα βασιλεύει. Οι συγκρούσεις για να μείνουν ανοιχτά τα μαγαζιά μια Κυριακή επιπλέον τον χρόνο είναι στην ετήσια ατζέντα. Οσο για τις γενικές απεργίες, κάναμε με κάθε ευκαιρία. Ακόμη και όταν ο Τζορτζ Τζούνιορ Μπους αποφάσισε να εισβάλει στο Ιράκ.

Το χειρότερο που ανέδειξε αυτή η κρίση είναι ότι ενώ η ζωή αλλάζει δραστικά, οι ηγεσίες κάθε χώρου (πολιτικές, συνδικαλιστικές, κοινωνικές) δεν λένε να αλλάξουν συμπεριφορά. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν χωρίς δουλειά και τα συνδικάτα του Δημοσίου καίγονται για τα αγνώστου ύψους επιδόματα των μελών τους. Η οικονομία βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν και κάποιοι πολιτικοί ψάχνουν εύσχημους τρόπους να αυξήσουν το Δημόσιο και να βολέψουν μερικούς. Ολοι καμώνονται πως η κρίση δεν τους αφορά και όλοι συμπεριφέρονται σαν να μη συνέβη τίποτε. «Δεν τα φάγαμε μαζί, δεν θα πληρώσουμε μαζί», φωνασκεί η παλαβή Αριστερά, αλλά δεν μας λέει ποιος θα τα πληρώσει. Οι Γερμανοί ή οι κάτοικοι της Ακτής του Ελεφαντοστού; Στα καφενεία-κατ’ ευφημισμόν δελτία ειδήσεων, τα εικονίσματα του λαϊκισμού συνεχίζουν να δακρύζουν για τα «ντέρτια του λαού». Φωνασκούν για τους κακούς ξένους που έρχονται να πιουν το αίμα του λαού, όπως φωνασκούσαν παλιότερα για τους κακούς Τουρκο-Βουλγαρο-Αλβανούς που θα έκαναν το μουσουλμανικό τόξο για να πνίξει την Ελλάδα. Και συνεχίζουν να πληρώνονται αδρά για τις καθημερινές θεατρικές παραστάσεις.

Τώρα, όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Τα λεφτά που χρηματοδοτούσαν όλες τις παράλογες συμπεριφορές έχουν κοπεί. Αναγκαστικά πρέπει να αλλάξουμε πορεία. Να δούμε τι μπορούμε να γλιτώσουμε από τα επιδόματα «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» και να κάνουμε ταμείο για τα υπόλοιπα. Κυρίως, όμως, πρέπει να αλλάξουν συμπεριφορές. Αυτές που έκαναν τη ζωή μας αβίωτη και πριν…

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_14/12/2010_425792


Διαβάστε περισσότερα...

Τα επαναστατικά τα λόγια τα μεγάλα

Τα επαναστατικά τα λόγια τα μεγάλα
Tου Πασχου Mανδραβελη

Ακούσαμε μεγάλα λόγια αυτές τις μέρες σχετικά τα επείγοντα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν στη Βουλή. Κουβέντες βαριές, που όμως δεν εκπλήσσουν κανέναν. «Δεν θα συμβάλω σε έναν εργασιακό Μεσαίωνα», δήλωσε δανειζόμενος την κομμουνιστική ορολογία ο κ. Αντώνης Σαμαράς. «Δεν θα γίνω νεκροθάφτης της κοινωνίας», αποκρίθηκε ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης. «Τώρα αρχίζει ο πόλεμος», σάλπισε η κ. Αλέκα Παπαρήγα. «Νομοσχέδιο εργασιακής, εθνικής και κοινωνικής ταπείνωσης» χαρακτήρισε ο Αλέξης Τσίπρας τα επείγοντα μέτρα εφαρμογής του προγράμματος στήριξης. Σιμά κοντά και κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ σαν τον κ. Ευάγγελο Παπαχρήστο, ο οποίος αναφερόμενος στο Μνημόνιο είπε: «Αλλο να δεχθείς τους όρους του τοκογλύφου και άλλο τη λειτουργία του τοκογλύφου». Η κ. Σοφία Σακοράφα μίλησε για «δοτούς του ΔΝΤ» και γενικώς είχαμε μια ωραία ατμόσφαιρα για τα κανάλια, τα οποία ως γνωστόν λατρεύουν τις εντάσεις.

Αν βέβαια όλα αυτά θυμίζουν κάτι, είναι γιατί έχουν ειπωθεί πολλάκις. Σε κρίσιμες στιγμές πάντα οι πολιτικοί παίζουν τα πιο βαριά λαϊκά άσματα. Αυτή που παίζεται στον χώρο της Αριστεράς, περνάει στο ΠΑΣΟΚ για να καταλήξει στη Νέα Δημοκρατία. Ετσι, όταν το 2001 υπήρξε η πρόταση Γιαννίτση για αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος, ο τότε βουλευτής του ΣΥΝ κ. Δημήτρης Στρατούλης δήλωνε ότι «οι προτάσεις της κυβέρνησης δεν αποτελούν βάση κοινωνικού διαλόγου, αλλά βάση κοινωνικού πολέμου».

Η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κ. Νόρα Κατσέλη (σ. σ.: αδελφή της ημέτερης Λούκας) δήλωνε: «Με τέτοιες προτάσεις στραγγαλίζεται το κοινωνικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ». Η κ. Βάσω Παπανδρέου ανησυχούσε: «Η επιβίωση του ασφαλιστικού συστήματος πρέπει να συνδυαστεί με την επιβίωση της κυβέρνησης».

Ο κ. Χρήστος Πολυζωγόπουλος, πρόεδρος τότε της ΓΣΕΕ, τα είχε βάλει με το οικονομικό επιτελείο: «Ολα τα προβλήματα ξεκινούν από το οικονομικό επιτελείο. Αν δεν αντιληφθεί ο κ. Παπαντωνίου πως πρέπει να χρηματοδοτήσει την κοινωνική ασφάλιση, οι ευθύνες του θα είναι ιστορικές». Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Σπύρος Παπασπύρου δήλωνε: «Δεν θα περάσουν τα μέτρα. Αυτή η κυβέρνηση δεν διαθέτει την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση για τέτοιου είδους ληστρικές επιδρομές ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων».

Είκοσι πέντε βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ανησυχούσαν για το προοδευτικό τους προφίλ και με ανοιχτή επιστολή προειδοποιούσαν: «Η κυβέρνηση με τις επιλογές και την πρακτική της, μέσα σε έναν μόλις χρόνο, κατάφερε να δημιουργήσει κενό μεταξύ ΠΑΣΟΚ και κοινωνικής βάσης. Αλλά και να διαμορφώσει κλίμα ανησυχίας και ανασφάλειας στον λαό». Ο βουλευτής Αχαΐας Αλ. Χρυσανθακόπουλος επεσήμαινε ότι «αυτή η πολιτική δεν είναι πολιτική σοσιαλιστικής κυβέρνησης» (σ. σ.: τελικά, αναζητώντας τον σοσιαλισμό, κατέληξε να πολιτευτεί με το ΛΑΟΣ στις τελευταίες εκλογές).

Από την άλλη μεριά, ο βουλευτής της Ν. Δ. κ. Δημήτρης Σιούφας δήλωνε: «Η παρέμβαση της κυβέρνησης δηλώνει την αναξιοπιστία και την ασυνέπειά της με το να φέρει ολόκληρη την κοινωνία σε μια αναστάτωση και μια διαφαινόμενη κοινωνική έκρηξη, που ο Θεός να βάλει το χέρι του». Ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος έκανε χιούμορ: «Τα μέτρα για το ασφαλιστικό είναι στα... μέτρα Σημίτη».

Κάπως έτσι χρεοκοπήσαμε. Αλλά τουλάχιστον χορτάσαμε από μεγάλες κουβέντες...

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_17/12/2010_426110
Διαβάστε περισσότερα...